Maar goed, het verhaal van gisteren is geplaatst en daarna gaan we alvast richting de ferry. We willen minstens één ferry eerder dan we hebben afgesproken met Agnes, zodat we nog even de gelegenheid hebben om een cadeautje voor Agnes en Brenda te kopen. Helaas is onze timing niet zo denderend, want we moeten bijna een half uur wachten voor de eerste ferry gaat en dat betreft dan ook nog eens de langzame ferry. (De afgesproken snelle ferry is de daarop volgende!)

Als we in Centraal aankomen hebben we ongeveer 20 minuten om een cadeautje te scoren. We besluiten dat Wim voor de cadeautjes gaat zorgen, terwijl Ans met de meiden bij de pier blijft, zodat we er in ieder geval zijn als Brenda en Agnes aankomen. Gelukkig is Wim precies op tijd terug en vlak daarna komen Agnes en Brenda aangelopen.

We gaan met z'n zessen naar de American Club. Deze zit op de bovenste etage (de 49e!!!) van een torenflat. De lift vliegt echt in no-time naar boven; je krijgt er gewoon last van je oren van. Het uitzicht boven is echt fantastisch en het eten ook! Als we uitgegeten zijn, geven we Brenda en Agnes de cadeautjes en vervolgens gaan we weer naar beneden. We lopen nog een rondje door het winkelcentrum en daarna nemen we afscheid met de wederzijdse belofte om contact te blijven onderhouden.

Als we met de ferry weer terug op Lantau zijn, gaan we naar het hotel om onze koffers in te pakken. Mayke doet ondertussen even een middagdutje. Terwijl we de koffers inpakken, zien we op verschillende plaatsen in onze hotelkamer hele kleine miertjes lopen. We zijn blij dat het de laatste dag is en gaan vanwege alle ongedierte zo snel mogelijk van de kamer af.

De afgesproken taxi wordt gebeld en komt zo snel mogelijk onze kant op. Als hij is gearriveerd blijkt dat onze bagage er maar met moeite in past. De grote koffers gaan rechtop overdwars in de kofferbak en dan passen er nog 2 kleine koffertjes naast. De chauffeur wil er nog een derde koffertje op leggen, maar als hij het deksel van de kofferbak dicht doet, blijft er zoveel ruimte over dat dit derde koffertje zomaar uit de auto zou kunnen stuiteren. We zeggen daarom dat onze paspoorten en tickets in dit koffertje zitten en dat we dat niet kwijt willen. De overgebleven 2 koffertjes worden vervolgens voor en op de passagiersstoel gelegd en wij stappen met z'n vieren achter in de taxi. Het is een beetje lastig, want we passen zo niet in de gordels, maar we komen toch zonder al te veel heen en weer geslinger bij het vliegveld aan. Nadat we ingecheckt hebben, hebben we nog genoeg tijd om winkeltjes te kijken. De prijzen zijn vergelijkbaar met die in Nederland en dus kopen we hier niets. We gaan op zoek naar onze gate tegen de tijd dat we daar aangekomen zijn, is het nog maar drie kwartier voor het instappen gaat beginnen. Net genoeg om nog even dit verhaal te tikken en met behulp van het gratis draadloze internet van de luchthaven online te zetten.

Tot morgen! Als het goed is landen we zondag 8 mei om ongeveer 05.15 uur op Schiphol met de KL 890.

Vanochtend waren onze meiden alweer om acht uur wakker en een uur later waren we zover dat we konden gaan ontbijten. Vlak voor we naar het restaurant zouden lopen ging de telefoon. Dit bleek Brenda te zijn met de vraag of we vandaag nog iets konden afspreken. Omdat we voor vandaag al andere plannen hadden, was ons voorstel om elkaar morgen nog een keer te ontmoeten. Brenda moest dit even overleggen met Agnes en zou om tien uur terugbellen.

We arriveerden zo ongeveer tegelijk met de familie Duindam in het restaurant en dus hebben we gezellig met z'n achten ontbeten.

Na het ontbijt belde Agnes en hebben we een lunchafspraak gemaakt voor morgen.

Verder lag er na terugkomst van het ontbijt een briefje onder onze kamerdeur doorgeschoven. Dit bleek van de hotelmanager te zijn. We hebben namelijk bij onze reisorganisatie geklaagd over het hotel. Ten eerste over de slechte service, dat we met al onze bagage helemaal vanaf de pier naar het hotel moesten lopen en ten tweede (eigenlijk nog belangrijker!) dat we geen gebruik kunnen maken van het zwembad van het hotel. Dit betekent dus dat we niet kunnen zwemmen. Het hotel verwijst ons naar het strand, maar als het vloed is bestaat het strand voor het hotel uit een ongeveer drie meter brede steile zandhelling, dus dat nodigt ook niet echt uit tot zwemmen. Een paar honderd meter verderop is wel een breed zandstrand met een afgezet stuk zee, maar of je daar kunt zwemmen hebben we nog niet uitgeprobeerd. In ieder geval bood de hotelmanager ons een andere hotelkamer aan. Nu hebben we inderdaad ook wel op- en aanmerkingen op de hotelkamer, maar de vraag is of dit in een andere kamer beter is. We zien het in ieder geval niet zitten om nog voor de laatste nacht te verkassen, dus we slaan het aanbod van de manager af en benadrukken nogmaals dat de kamer niet het hoofdprobleem is, maar de service en het zwembad. Wat service betreft probeert de manager het goed te maken door ons een taxi aan te bieden die ons bij het uitchecken naar het busstation kan brengen. Dat het zwembad gesloten is, daar kan hij ook niets aan doen, zegt hij. Als we zijn verhaal goed begrijpen, moet de waterkwaliteit van het zwembad eerst goedgekeurd worden door de overheid, voor het zwembad open kan voor publiek. Als we hem daarop antwoorden dat het water in het zwembad vast schoner is dan het water van de zee, blijft hij bij zijn standpunt dat er niet gezwommen mag worden zonder goedkeuring van de overheid.....

In ieder geval laten we vandaag niet door het hotel verpesten. We nemen alvast afscheid van de familie Duindam, die vandaag alweer naar huis gaat en we lopen naar het busstation om een bus te zoeken, die ons naar Disneyland Hong Kong kan brengen. Als we bij het busstation aankomen blijkt de bus net vijf minuten daarvoor vertrokken te zijn. De volgende bus gaat pas over ruim een half uur. We besluiten daar niet op te wachten en kiezen voor een taxi. Voor 180 HKD oftewel ongeveer 18 euro brengt de taxi ons naar Disneyland. Hemelsbreed ligt Disneyland niet zo heel erg ver van ons hotel, maar om er te komen, moeten we zo ongeveer het hele eiland over. Het vliegveld van Hong Kong ligt hemelsbreed verder van ons hotel dan Disneyland, maar als we bij het vliegveld zijn, zijn we over de weg pas halverwege Disneyland!

Disneyland Hong Kong is niet zo heel erg groot, maar voor onze kinderen groot genoeg. Ze ontmoeten Pluto, Goofy en natuurlijk Mickey en Minnie Mouse en gaan ook nog met ze op de foto! Verder zijn er een aantal attracties, waar we van genieten. We zien de Lion King show en beklimmen de boomhut van Tarzan. We vliegen als Dombo, worden dronken in doldraaiende theekopjes en maken een boottochtje bij de wereld in het klein (It's a small world!). We maken zelfs een ritje in de achtbaan van Space Mountain. Lianne gilt wat af, terwijl Mayke juist heel erg stil is. Als we aan het eind zijn willen ze allebei absoluut nooit meer, maar even later geven ze toe dat het behalve heel erg eng en spannend toch ook wel een beetje leuk was.

Het is ondertussen al donker geworden en dus zoeken we een strategisch plekje om het vuurwerk goed te kunnen zien en vervolgens gelijk naar de uitgang van het park te kunnen lopen.

Bij de taxistandplaats hebben we geluk! Er staat warempel een blauwe taxi. Het taxigebeuren in Hong Kong is in drie zones opgedeeld en elke taxi mag in principe alleen in zijn eigen gebied rijden. Dit is gemakkelijk te controleren, want elk gebied heeft zijn eigen kleur taxi's. De New Territories hebben groene taxi's, Kow Loon en Centraal rode taxi's en op het eiland Lantau rijden blauwe taxi's. Als we het goed begrepen hebben zijn het vliegveld en Disneyland uitzonderingen en alhoewel ze beide op Lantau liggen, mogen de andere kleuren taxi's hier ook rijden. Maar goed... wij gaan dus met de blauwe taxi terug naar Mui Wo en laten ons voor de deur van de Mc Donalds afzetten. De meiden hebben nog honger....... Als het “diner” verorberd is, lopen we naar ons hotel en is er zo langzamerhand een einde gekomen aan de laatste hele dag van onze vakantie.

Als eerste gaan we naar Wan Chai, waar een grote gouden bloem staat, die (als we het verhaal goed hebben begrepen) door China aan Hong Kong is gegeven op het moment dat Hong Kong officiëel weer onder Chinees bestuur ging vallen.

Hierna rijden we naar de oude haven waar volgens de taxichauffeur oude vissersschepen zouden moeten liggen. Helaas zijn ze kennelijk allemaal aan het vissen, want er is er niet één! Net op het moment dat we op het punt staan om weer te vertrekken, komt er toch nog eentje aanvaren, alleen is deze niet meer in gebruik als vissersboot maar als een soort van nostalgische rondvaartboot.

Vervolgens gaan we naar Kow Loon om te gaan shoppen. We stoppen bij de Temple Street en lopen hier dit straatje in. We komen leuke dingetjes tegen en hebben van de taxichauffeur de tip gekregen om behoorlijk af te dingen. Het werkt hier alleen niet zo gemakkelijk als bijvoorbeeld op de zijdemarkt in Beijing. We krijgen over het algemeen niet zoveel van de prijs af, maar toch zijn we niet ontevreden met de resultaten.

Als we de straat helemaal tot het eind en weer terug hebben afgelopen besluiten we naar Victoria's Peak te gaan. Dit is zo ongeveer het hoogste punt van Hong Kong. We gaan omhoog met de tram, die ons hier en daar zelfs met een helling van 45 graden omhoog brengt. Boven gaan we eerst eten en daarna bekijken we de lichtshow. Helaas komen er zo nu en dan wolken langs die het uitzicht belemmeren, maar tussen de wolken door hebben we een redelijk uitzicht.

Als we uitgekeken zijn besluiten we weer naar beneden te gaan en onze taxi weer op te zoeken. Het is uiteindelijk bijna tien uur als we weer bij pier 6 zijn, dus net op tijd voor de ferry terug naar Lantau eiland.

We hebben van te voren al afgesproken dat we naar Hong Kong Park gaan. Hiervoor gaan we een paar haltes met de tram. Het grappige aan deze tram is dat je pas betaalt bij het uitstappen en dat het niet uitmaakt waar je opgestapt bent. Volwassenen betalen twee dollar en kinderen van 3 tot 12 jaar één dollar voor een ritje.

In Hong Kong Park is een speeltuintje voor de kinderen en er staan bankjes waar de volwassenen gezellig kunnen bijpraten. In het park is ook een vogelpark, waar we heel veel prachtig gekleurde vogels zien.

 

 

Als we uitgekeken zijn in het park gaan we ergens iets drinken en daarna “doen we de escalator”. De escalator is een stelsel van rolbanden en roltrappen, die 's morgens van boven naar beneden gaan en 's middags van beneden naar boven gaan. We begrijpen dat het stelsel in principe is aangelegd om de mensen, die boven wonen, op een gemakkelijke manier naar en van hun werk beneden te brengen, maar voor toeristen is het eigenlijk ook een “must” om dit gedaan te hebben en dus gaan we met de escalator helemaal naar boven. Daar aangekomen is er helaas niet echt een uitkijkpunt; we zitten nog midden tussen de bebouwing en dus gaan we weer naar beneden. Naast de escalator zijn normale trappen en nu moeten we dus al die traptreden naar beneden. Het is een goede oefening voor Mayke, die hier leert om haar voeten om en om te gebruiken en steeds één voet op een tree te zetten in plaats van steeds met hetzelfde been naar beneden te stappen en haar andere voet op diezelfde tree bij te zetten. Volgens Judith hebben we er uiteindelijk 20 minuten over gedaan om van boven helemaal naar beneden te gaan.

 

 

 

Beneden lopen we naar hetzelfde winkelcentrum als waar we gisteren gegeten hebben. Joëlle heeft een restaurant in het winkelcentrum aanbevolen gekregen om te gaan eten. Het is een ander restaurant als waar we gisteren waren, maar de aanbeveling is niet voor niets: we kunnen er heerlijk eten. Voor na het eten weten wij inmiddels een zaak, waar ze heerlijk Italiaans ijs verkopen en daar trakteren wij op het toetje. Mmmmmm! Het ijs is ook vanavond weer overheerlijk.

Na het ijsje is het tijd om afscheid te nemen. Joëlle gaat haar ouders uitzwaaien. Cees en Judith gaan met de trein naar het vliegveld, omdat zij vanavond weer vertrekken naar Nederland. En wij? Wij gaan met de ferry weer terug naar ons hotel en hebben weer een heerlijke dag aan onze vakantieherinneringen toegevoegd.

Vanmorgen was het weer eens vroeg opstaan. Wel gek om te bedenken dat wij vanochtend ons bed al uit gingen, terwijl het in Nederland nog net niet middernacht is... We zijn precies op de afgesproken tijd beneden. Het hotel heeft voor een klein ontbijtpakketje gezorgd, dat we kunnen meenemen. Het regent alweer, maar Bing en de chauffeur hebben het busje zo ver mogelijk onder de overkapping gezet, dus de bagage wordt niet nat en wij slechts een paar druppels. Onderweg naar het vliegveld vallen onze ogen open van verbazing, want de hele weg is nagenoeg leeg! Hierdoor kunnen we vlot doorrijden en zijn we ruim op tijd op het vliegveld.

Op het vliegveld gaat alles vlot. Bing heeft onze e-tickets en binnen een paar tellen hebben we onze instapkaarten. Hierna nemen we afscheid van Bing en lopen we door de controle naar ons vliegtuig. Als we daar aankomen zijn de eersten al aan het instappen, dus het duurt niet lang voor wij ook in het vliegtuig zitten. Voor zover ons bekend zouden we om 08.20 uur gaan vliegen, maar om 8 uur gaat het vliegtuig de lucht al in. Dat gaat lekker vlot zo!

Ook de vlucht verloopt voorspoedig. We krijgen wat te eten en te drinken en tegen de tijd dat we dat op hebben gaat het vliegtuig alweer landen.

Aangekomen op het vliegveld van Shenzhen staat er voor de verandering geen gids ons op te wachten, maar moeten we zelf op zoek naar de bus naar Hong Kong. Naast de informatiebalie worden de bustickets verkocht. We kunnen kiezen voor het vliegveld op het Lantau-eiland en daarvandaan een andere bus of een taxi regelen of voor downtown Hong Kong en daarvandaan met de ferry naar ons hotel. We kiezen voor het laatste en de dame van de kaartjesverkoop zegt dat we dan een buskaartje moeten hebben naar Hong Kong Wan Chai. Zo gezegd, zo gedaan. Vervolgens wordt er een dame geregeld, die ons naar de juiste bus brengt. De koffers gaan onderin en wij zoeken een stoel in de bus. We zitten nog maar amper als de bus vertrekt. Tjonge, dit gaat ook al zo voorspoedig!!!

Binnen de kortste keren zijn we bij de grensovergang van China naar Hong Kong en daar moeten we de bus uit. Ook onze koffers moeten weer de bus uit en die moeten we meenemen door de douane, etc. We lopen een groot gebouw in en volgen de bordjes. De grensovergang, die je kunt vergelijken met de paspoortcontrole op Schiphol, heeft een heleboel poortjes voor Chinezen, terwijl er voor buitenlanders slechts 3 poortjes zijn, waarvan er slechts eentje open is. Dit gaat dus absoluut niet meer voorspoedig. We staan geruime tijd te wachten voor we aan de beurt zijn en het poortje kunnen passeren. Vervolgens zitten we dus eigenlijk in een soort niemandsland, want verderop krijgen we de immigratie-autoriteiten van Hong Kong. Ergens hebben we gemist dat we hier weer een aankomstkaart moeten invullen en dus worden we uit de rij geplukt en moeten we eerst zo'n kaart invullen. Tegen de tijd dat alle vier de kaarten zijn ingevuld, mogen we weer verder. Gelukkig hoeven we nu niet weer achterin de rij aan te sluiten, maar worden we via de zijlijn vooraan de rij ingeschoven. Ook hier worden de paspoorten weer grondig bestudeerd, maar uiteindelijk worden we toch toegelaten tot Hong Kong grondgebied en kunnen we het gebouw verlaten om op zoek te gaan naar onze bus. De hele tijd hebben we onze koffers en tassen mee moeten slepen, sjouwen, tillen, etc., dus we zijn blij als we alles weer onderin een bus kunnen schuiven. Helaas is dit nog niet de bus die ons naar onze eindbestemming brengt, maar we gaan naar het busstation van Hong Kong Kow Loon en moeten daar weer overstappen. Pffff!!! Weer de koffers uit de bus!!!

Ondertussen hebben we een gesprek aangeknoopt met een Chinese jongedame, die in Hong Kong studeert. Ze is niet zo heel erg bekend in Hong Kong, maar weet wel te vertellen dat we voor de ferry naar ons hotel de bus naar Hong Kong Centraal moeten hebben in plaats van de bus naar Wan Chai. Gelukkig moet zij ook naar Centraal en dus neemt ze ons op sleeptouw naar de juiste bus.

Eenmaal aangekomen op Hong Kong Centraal wijst ze waar de ferry's vertrekken en hoe we daar naar toe moeten lopen. Vanaf de bus kunnen de koffers op een bagagekarretje, maar als we het bus- en treinstation verlaten, kan het bagagekarretje de trap niet af en kunnen we geen lift ontdekken en dus moeten we de koffers weer sjouwen en slepen. Tegen de tijd dat we bij de ferry aangekomen zijn hebben we geen armen meer over!

Bij pier 6 vinden we de ferry naar Mui Wo, waar ons hotel zich bevindt. Bij de ingang van de pier zit een meneer, waar je kaartjes voor de ferry kunt kopen. Het is inmiddels 13.00 uur en om13.10 uur vertrekt onze ferry, dus rustig aan. De ferry betreft een “fast ferry” en duurt ongeveer 35 minuten. Er is ook nog een gewone ferry, die er ongeveer een uur over doet, maar die was net weg.

Als we bij Mui Wo aankomen zie we een wisselkantoortje, waar we onze overgebleven Chinese Yuans kunnen omwisselen voor Hong Kong dollars. We snappen nu ook waarom alles in Hong Kong zo goedkoop schijnt te zijn.... de Hong Kong dollar is nog minder waard dan de Chinese Yuan! Het scheelt niet heel veel, maar toch.... Voor 2380 Yuan krijgen we 2500 en nog wat aan dollars. Het omrekenen blijft dus gemakkelijk, namelijk ongeveer delen door 10 om de waarde in euro's te krijgen.

Aan de dame in het wisselkantoortje vragen we ook waar we het Silvermine Beach Hotel kunnen vinden. Volgens haar is het vlak bij. Hoe we er moeten komen? Er gaan geen taxi's of bussen, dus zullen we moeten lopen. Het is volgens haar ongeveer 10 minuten lopen. Nou ja, dan pakken we onze koffers maar weer op en lopen we maar weer verder....

Als we lopen in de richting die de vrouw heeft aangewezen, zien we inderdaad op een afstand van ongeveer drie tot vierhonderd meter vanaf de ferry ons hotel liggen. Tegen de tijd dat we bij het hotel aankomen, zijn onze armen zo ongeveer drie keer zo lang geworden en doen ze niet echt meer wat wij willen..... Na het inchecken moeten ze echter toch nog even dienst doen, want we moeten naar de eerste verdieping van het bijgebouw en er is geen bediende, die onze koffers op een bagagekarretje tilt en ook geen lift..... Dat was in China toch beter geregeld!!!

Als we op onze kamer aangekomen zijn, zijn we totaal afgedraaid. We houden verplicht siësta! De meiden denken in eerste instantie dat ze dit al spelend op hun DS kunnen doen, maar worden verplicht om te gaan slapen of op zijn minst uitrusten met hun ogen dicht. Mayke is binnen een paar tellen vertrokken naar dromenland. Bij Lianne duurt het wat langer, maar na een kwartier is ook zij in diepe slaap. Wim gaat ondertussen een rondje lopen om de boel buiten te verkennen en Ans zit met de computer op schoot dit verhaal te tikken.

Na 2 uurtjes slapen worden de meiden weer wakker en zijn ze lekker uitgerust om vanavond uit eten te gaan. We zijn uitgenodigd voor een diner in een restaurant door een vrouw, genaamd Brenda. Zij werkt zo nu en dan als vrijwilligster in het kindertehuis waar Mayke vandaan komt. Toen we Mayke kregen gaf zij ons een boek met foto's van Mayke vanuit het kindertehuis. We hebben om 18.50 uur afgesproken bij de ferry, dus we nemen de ferry van 18.10 uur vanaf het eiland. Als we van de ferry af lopen, zien we Brenda al bij de uitgang staan. Het weerzien na bijna drie en een half jaar is van beide kanten heel hartelijk. Het restaurant waar ze een tafel heeft gereserveerd is zo ongeveer tegenover de pier, dus we lopen op ons gemakje die kant op. Onderweg vertelt Brenda dat ze nog een vrijwilligster uit het kindertehuis van Mayke heeft uitgenodigd om met ons te gaan eten. Als we in het restaurant zijn, komt Agnes bij ons aan tafel. Even later komt ook Ricky, de man van Brenda, erbij. Later komen we er achter dat Ricky bij de keten van dit restaurant werkzaam is. Brenda, Ricky en Agnes bespreken wat we gaan eten en wij genieten van wat ons voorgeschoteld wordt. We blijken een zeven gangen diner te krijgen met van alles en nog wat. We eten onder andere gebarbequed vlees, iets met eend, een gefrituurde oester, kreeft met noedels, ossenstaart en als toetje iets met mango en een soort van hele zoete chips.

Tijdens het diner worden de meiden overladen met cadeautjes. Ze krijgen beide een tasje met allerlei speldjes en elastiekjes voor in hun haren en allebei een “Hello Kitty” tas. Verder heeft Brenda voor ons twee paraplu's meegenomen voor het geval we een regenbui onderweg krijgen. We voelen ons bezwaard, omdat we geen cadeaus terug kunnen geven, maar dat wordt door zowel Brenda en Ricky als door Agnes weggewuifd.

Aan het eind van de avond worden we door Agnes nog getrakteerd op een Italiaans ijsje en vervolgens brengen ze ons gezamenlijk naar de ferry. Hier nemen we afscheid, maar niet voordat Brenda ons heeft laten beloven dat we haar bellen als het wat slecht weer is voor Disney, zodat zij ons dan een sightseeing Hong Kong kan geven. Voorlopig hebben we Disney in de planning voor donderdag en het belooft redelijk goed weer te worden. We zullen dus waarschijnlijk geen gebruik hoeven te maken van Brenda's aanbod, maar het is altijd een fijn idee om iets achter de hand te hebben.

Even na half elf zijn we terug op ons eiland en lopen we naar ons hotel en om elf uur ligt het grootste deel van de familie te slapen.

 

PS. Foto's van de laatste paar dagen volgen binnenkort. Heb er zo laat geen puf meer voor...

Vandaag een dagje Guilin. Het is nog steeds feest hier. Er zijn in de parken heel veel activiteiten voor kinderen en de meiden hebben vanochtend al leuke schilderijen gemaakt. Hierna ging Mayke een rondje in een soort van draaimolen. Ook kregen ze allebei wat geld en mochten ze zelf kiezen wat ze wilden kopen. Lianne heeft stiften gekozen en Mayke koos een legpuzzel van Mickey en Minnie Mouse en heeft daarna ook nog stiften gekocht. Hierna hebben we nog een paar winkels bekeken en her en der nog wat spulletjes gekocht.

De koffers puilen inmiddels uit en zijn bijna niet meer te tillen. Omdat we morgen weer met het vliegtuig gaan, is het toch wel belangrijk dat de koffers niet zwaarder wegen dan maximaal 20 of 23 kilo en dus hebben we voor Mayke een eigen koffertje gekocht. Voorlopig stoppen we daar de schoenen en de vuile was in, zodat er weer wat ruimte komt in de andere koffers om de nieuwe spulletjes er bij te stoppen. Als het goed is, zit het gewicht dan wat beter verdeeld over de koffers en hebben we morgen op de luchthaven geen problemen met het gewicht van de koffers.

Omdat we morgen vroeg moeten opstaan, willen we vanavond niet uitgebreid in een restaurant gaan eten, want dan wordt het al snel weer laat voor (met name) de meiden in hun bed liggen en slapen. We besluiten ons voorlopig laatste diner in China te eten in een echt Chinees eettentje om de hoek van het hotel. Mayke is al zo moe dat ze tijdens het eten al bijna in slaap valt, dus we eten snel door en gaan dan snel terug naar ons hotel. Voor half acht ligt Mayke plat en slaapt ze als een roos. De rest zal niet veel later volgen....

 

PS. Het eten was erg lekker en dat voor een Chinese prijs van 26 Yuan, oftewel nog geen 3 euro!

Omdat het gisteren vooral voor de kinderen veel te laat was geworden, hebben ze vanochtend lekker uitgeslapen. Vandaag vertrekken we vanuit de Giggling Tree naar Guilin. Na zoveel dagen op dezelfde plaats zijn de koffers een puinhoop geworden en dus moeten we na het ontbijt de koffers opnieuw pakken. Niet alleen handig om de puinhoop weer te fatsoeneren, maar ook om weer een overzicht van de overgebleven schone kleding te krijgen. We moeten voor 12 uur de kamer uit en worden pas om 14.30 uur opgehaald, dus we zetten de koffers alvast beneden neer. De meiden spelen nog met Yan Yan.

Om 13.50 uur zijn Bing en onze chauffeur al gearriveerd. Nadat de koffers in de auto geladen zijn eten we met Bing nog even echte Nederlandse appeltaart. Tijdens het eten van de appeltaart barst er een onweersbui boven onze hoofden los. Wat onweer betreft valt de bui enorm mee, maar de regen, die ermee gepaard gaat, is enorm! Een douche is er niks bij!!!! We kunnen met goed fatsoen het kleine stukje naar de auto niet overbruggen en dus blijven we gezellig onder het afdak van het terras zitten wachten tot het een beetje droger wordt. Gelukkig duren deze heftige buien nooit zo lang en ook in de Giggling Tree blijkt dat zo te zijn. Om 14.50 uur is het bijna droog en kunnen we zonder al te nat te worden de auto bereiken en vertrekken we eindelijk naar Guilin.

Onderweg genieten we weer van het uitzicht op de bergen en de rijstvelden. Hier en daar zien we ook een paar vijvers met Lotusplanten.

Guilin ligt ongeveer 80 kilometer van Yangshuo, dus we zijn niet zo heel erg lang onderweg. Guilin is onder andere bekend vanwege de vele zijdefabrieken en daarom besluiten we om een bezoekje te brengen aan een zijdefabriek. Het is enorm interessant om te zien hoe ze de kokonnen van de zijderupsen van de poppen ontdoen en vervolgens de zijdedraden uit elkaar halen. Uiteindelijk laten ze zien hoe ze er zijden dekbedden van maken. Natuurlijk proberen ze ons ook een echt zijden dekbed aan te smeren, maar belangrijker is nog dat we met een zijden dekbedhoes de deur uit gaan. Omdat het vandaag 1 mei is krijgen we een speciale aanbieding: Dekbedhoes met dekbed en twee kussens en slopen voor “slechts” 3500 Yuan oftewel ongeveer 350 euro. Nu zal dat misschien best wel een goede aanbieding geweest zijn, maar we hebben thuis prima (synthetische) dekbedden en om nu 350 euro neer te tellen voor een dekbedhoes vinden we toch wat te veel. Uiteindelijk zakken ze met de prijs tot 1700 Yuan voor een zijden dekbedhoes van iets mindere kwaliteit en dan zonder het dekbed, maar ook dat vinden we nog veel te veel, dus helaas voor hen gaan we op zoek naar de uitgang.

Hierna gaan we naar ons hotel, het Guilin Universal Hotel. Het hotel staat aan de rivier, maar vanuit onze kamer kunnen we amper een stukje water ontdekken. Op straat is het druk met mensen, dus we gaan eerst op zoek naar een restaurantje. Het wordt uiteindelijk de “Mmmm” van Mama en van Mayke en na het eten gaan we nog even aan de overkant van de rivier kijken. Ook hier is het druk, maar als we met de stroom mensen meelopen, komen we bij een opblaaskasteel, waar de kinderen heerlijk kunnen springen, klimmen en spelen. Als de meiden heel erg bezweet en enigszins moe zijn, gaan we weer terug naar ons hotel en is er alweer een eind gekomen aan weer een dag in China.

Volgens de kaart zouden we moeten fietsen over een onverharde modderweg, maar we vinden een prachtig breed betonnen pad en we fietsen zo een eind weg. We genieten van het uitzicht onderweg. In een klein dorpje maakt de weg een bocht naar rechts en plotseling staan we bij een brug. Helaas is dit niet de Drakenburg waar we naar toe onderweg waren en dus zijn we verkeerd gefietst. Als we terug fietsen naar de bocht, blijkt dat daar ook een afslag is en als we die nemen, fietsen we verder door het dorpje . Na het dorpje stopt het betonpad opeens en blijft er een smal modderpaadje over. Lianne vindt dit in eerste instantie maar niks en gaat lopen. Even verderop lijkt het paadje iets breder en als we Lianne verzekeren dat haar fiets speciaal bedoeld is voor dit soort paadjes, stapt ze toch weer op en fietsen we verder. Het blijft een smal paadje tot we verderop weer bij een dorpje komen. Hier komen we op een brede onverharde modderweg en na een paar bochten zijn we weer bij een brug. Het is een stenen boogbrug en het blijkt inderdaad de Drakenbrug te zijn.

Als we zien dat je vanaf de brug ook met bamboevlotten de rivier af kunt, hebben we gelijk geen zin meer om aan de andere kant van de rivier terug te fietsen. We besluiten spontaan om per bamboevlot terug te gaan. De fietsen gaan mee achterop.

Het is heerlijk genieten van de prachtige uitzichten en de rivier is een stuk minder druk dan het stuk tussen Aishenmen en Yangshuo, dat we een paar dagen geleden gedaan hebben.

Ter hoogte van de brug, waar we op de heenweg per ongeluk terecht kwamen, worden we weer aan land gezet en zo fietsen we het laatste stukje weer terug naar de Giggling Tree.

Tegen vijven komen vrienden van ons met hun twee dochters aan in de Giggling Tree en om vijf uur begint de koninginnedagviering voor de kinderen. Ze doen een aantal oudhollandse spelen zoals spijkerpoepen, koekhappen, snoephappen, ezeltje prilk en krijgen lekkere patatjes of pizza en een ijsje toe.

Om negen uur begint een gezellige koninginnedagquiz voor de volwassenen, waarbij zelfgemaakte bitterballen geserveerd worden. We krijgen gemakkelijke multiple choice vragen zoals in welk land prinses Maxima is geboren, wanneer koningin Beatrix jarig is en met welke prins Kate Middleton gisteren getrouwd is, maar ook hele moeilijke open vragen zoals hoeveel singels er zijn uitgebracht van het album Purple Rain van Prince, in welk land Columbus geboren is en nog moeilijker vragen, die we niet helemaal onthouden hebben zoals bijvoorbeeld over welke streek of stad in Spanje er gezongen wordt in een bepaald Engels talig liedje, dat we niet kennen,

Tegen elven is de quiz afgelopen. De kinderen speelden ondertussen nog lekker buiten, dus die brengen we snel naar bed en we gaan zelf ook....

Het regent, het regent, het straatje is al nat! Alhoewel buienradar gisteren zei dat het pas vanmiddag zou gaan regenen, is de binnenplaats al nat als we wakker worden. Na het ontbijt is de zachte regen overgegaan in dikke druppels. De hele ochtend wisselen miezerregen en fikse buien elkaar af. Het lokt niet erg om naar buiten te gaan. De meiden spelen met de buurmeisjes op de DS en de wederzijdse ouders zitten achter de computer.

Om één uur is het eindelijk droog en besluiten we op de fiets naar Yangshuo te gaan. We willen eerst nog jassen meenemen voor het geval het toch nog gaat regenen, maar het is zo warm dat we besluiten om de jassen maar in onze kamer te laten.

Yangshuo is toch een klein beetje verder dan we dachten, helemaal omdat we in eerste instantie de verkeerde kant op denken te fietsen, omkeren en er dan na een kilometer of twee achter komen dat we toch de verkeerde kant op gaan en dat we weer terug moeten in de richting waar we eerst fietsten.

Uiteindelijk komen we toch in Yangshuo aan. Aan het begin van Yangshuo zien we een markt. Het lijkt een soort van groente- en fruitmarkt, maar als we de markt oplopen blijkt dat er ook vissen, kippen, reeds geplukte eenden en vlees van onbekende herkomst verkocht worden.

 

 

Omdat we zo nu en dan weer kleine spettertjes voelen gaan we niet verder Yangshuo bekijken, maar pakken we de fietsen weer om naar de Giggling Tree terug te fietsen. We weten nu de weg, dus gaat het redelijk snel. Op de laatste twee kilometer krijgen we nog even iets meer regen dan we verwacht hadden, dus we komen wat nat aan. Op dat moment stopt het ook weer met regenen en de thermometer staat nog steeds op 25 graden, dus we zijn binnen de kortste keren weer opgedroogd. Al met al bleek het ongeveer 40 minuten fietsen, dus eigenlijk valt de afstand best wel mee.

Er zijn ondertussen nog weer een aantal Nederlandse adoptiegezinnen aangekomen, dus de meiden hebben steeds meer vriendjes en vriendinnetjes om mee te spelen.

 

Door een slechte internetverbinding kunnen we zo nu en dan geen foto's plaatsen. Deze volgen waarschijnlijk morgenochtend (voor de meeste van jullie dus vannacht)....

Vandaag zou het minder warm worden dan gisteren, maar niets was minder waar. Het was vandaag net zo warm als gisteren, dus we hebben vanochtend weinig gedaan. Dat kwam ook omdat er vandaag veel meer Nederlanders zijn aangekomen. Toen we vanochtend na het ontbijt nog wat zaten na te praten, kwam er een Nederlands adoptiegezin uit Zeist aan. Zij zitten in de kamer tegenover ons en hebben twee meiden van tien en acht jaar. Dat betekende dus dat de meiden opeens speelkameraadjes hebben, die hun taal spreken. Verder hadden we wat kleding laten wassen en dat was inmiddels droog, dus dat moest weer opgevouwen worden. Daarna nog een paar foto's uitgezocht om bij het verhaal van gisteren te plaatsen.... Zo gaat de tijd vrij snel en was het alweer tijd voor de lunch geworden.

Na de lunch zijn we weer naar de rivier gegaan om daar te zwemmen. We hadden gehoord dat er een leuk plekje was om te zwemmen een klein stukje stroomopwaarts van waar de bamboevlotten starten. Het andere adoptiegezin ging ook mee, dus dat was erg gezellig. Het was in eerste instantie wat lastig om het juiste plekje te vinden. We waren naar de startplaats van de bamboevlotten gelopen en vandaar stroomopwaarts verder gegaan. Dit pad liep langs de rivier met aan de andere kant allemaal rijstvelden. Zo kwamen we bij een dam / waterval in de rivier, waar we bij het water konden komen. Wim en de meiden gingen hier zwemmen, maar erg prettig was het daar niet. Het klopte ook niet helemaal met de beschrijving die we gekregen hadden, dus op een gegeven moment besloten we om verderop te gaan kijken. Zo liepen we eerst midden tussen de rijstvelden door, voor we weer op een onverharde weg kwamen. Aan het eind van deze onverharde weg kwamen we dan uiteindelijk bij de aangegeven plek, waar we lekker konden zwemmen.

 

 

Terug in het hotel hebben we ons even opgefrist en omgekleed, want om half zeven werden we verwacht bij Yan Yan en zijn ouders. De eigenaren van de Giggling Tree, Karst Draaisma en Paulien Leising met hun vierjarig zoontje Pelle gingen ook mee, want de medewerkster van de Giggling Tree, die gister voor ons vertaald had, moest vanavond werken.

Het eten was werkelijk fantastisch! Er waren drie schalen met twee verschillende soorten kip, een schaal met vis, twee schalen met een soort van spinazie, een schaal gebakken ei met tomaat, een schaal met boontjes, twee schalen met maiskolven en dan ook nog een grote pot met rijst. De hoeveelheden waren zo ongeveer voldoende voor een compleet weeshuis! En lekker!!!!

 

 

Om acht uur gingen Paulien en Karst hun zoontje Pelle naar bed brengen en vlak daarna zijn wij ook vertrokken. De meiden gingen slapen en Wim en Ans zaten nog tot laat op de binnenplaats heel gezellig te kletsen.